فراهم مىسازد و نقش علم در اين ميان ، تنها كشف و شناخت آن اسباب است ، نه بيشتر . چون ابداع اسباب انسانى جديد در توان آدمى و در تيررس دانش بشرى نيست و اين اسباب تنها به دست حضرت مسبّب الأسباب است . همچنين درباره‌ى مفهوم « امكان علمى » اين سؤال مطرح است : آيا از نظر علمى ، طول عمر فوق طبيعى آدمى ، پديده‌ى امكان‌پذير است ؟ در پاسخ بايد گفت : اوّلا - جواب علم به اين سؤال مثبت است ، شواهد و ارقام زيادى بر اين مهمّ ، صحّه مىگذارند كه به چند نمونه از آن‌ها اشاره مىكنيم : 1 . تجارب و شواهد علمى در باب امكان‌پذير بودن عمر طولانى و فوق طبيعى داشتن انسان ، رو به ازدياد است و اين نمونه‌ها براى نقض قانون « پيرى » ، قاطع و جدّى مىنمايند . در مجلّه مصرى المقتطف ، جزء دوّم از مجلد 59 ، كه به تاريخ آگوست 1921 ميلادى مطابق با 26 ذى القعدة الحرام سال 1339 هجرى ، منتشر گشته است ، در صفحه 26 تحت عنوان « جاودانگى انسان بر روى كره‌ى زمين » مطلبى بدين صورت آمده است : استاد ريموند بول ( يكى از اساتيد دانشگاه جونز هبكينس امريكا ) مىگويد : از خلال نتايج برخى آزمايش‌هاى علمى ، چنين برمىآيد كه اجزاى جسم انسان از امكان و قابليت خاصى براى زنده‌ماندن دراز مدت برخوردارند . بر اين اساس ، كاملا ممكن است كه عمر آدمى تا يكصد سال به درازا بيانجامد و اگر مانعى در كار نباشد ، گاه تا هزار سال نيز ، امكان ادامه‌ى حيات وجود دارد . همين مجلّه در شماره‌ى سوم از سال 59 خود ، در صفحه 239 مىنويسد : دانشمندان مىگويند : تداوم حيات آدمى تا هزاران سال ، امرى كاملا امكان‌پذير است ، مشروط بر اين‌كه مانعى بر روند طبيعى حيات او ، تحميل نشود كه ريسمان زندگانى وى را از هم بگسلد و اين سخن ايشان ، صرف يك حدس و گمان نيست ، بلكه دست‌آوردى علمى است كه توسط آزمايش و تجربه نيز تأييد شده است . 2 اين مقدار در تأييد امكان عملى حيات دراز مدت كه دانشمندان سعى در اثبات آن دارند ، كافى به نظر مىرسد . 2 . كتابى اخيرا تحت عنوان حقايقى شگفت‌تر از خيال توسط « مؤسسة الايمان » در بيروت و « دار الرشيد » در دمشق انتشار يافته است ، در صفحه‌ى 24 از جلد اوّل آن چنين مىخوانيم : بيريرا در سال 1955 در سرزمين مادرزادى خود « مونتريا » به سن 166 سالگى از دنيا